நனவிடை தோய்தலில் வீரகேசரி – தினக்குரலின் ஊடகவியலாளர் தனபாலசிங்கம்

Posted on June 14, 2016

0


ஆற்றல்மிக்கவர்களை   இனம்கண்டால்  ஆளுமைகள் உருவாகுவார்கள்

நனவிடை  தோய்தலில்  வீரகேசரி – தினக்குரலின் ஊடகவியலாளர்  தனபாலசிங்கம்

ஒப்புநோக்காளராக  பத்திரிகைத்  தொழிலைத் தொடர்ந்து  பிரதம   ஆசிரியராக  வளர்ந்தவரின்  அடிச்சுவட்டில்   இணையும்   நண்பர்கள்

–   முருகபூபதி

Mr.Thanabalasingam

பொதுவாழ்விலும்  ஊடகத்துறையிலும்  இதழியலிலும்  சம்பந்தப்பட்டு   ஆளுமைகளாக மாறிய  சிலரைப்பற்றி அறிந்திருக்கின்றேன்.   அவர்கள்  மற்றவர்கள்  வியக்கும் வண்ணம் உச்சங்களைத்தொட்டதற்கு   கடின  உழைப்புதான்   மூலதனமாக இருந்துள்ளது.

எனது   பார்வையில்  அடிக்கடி  நான்  நினைத்துப்பார்க்கும்  தமிழக ஆளுமைகள்  மூவர்  எனக்கு  ஆதர்சமாக  விளங்கினார்கள்.   அவர்கள் மயிலாப்பூர்  பொன்னுச்சாமி  சிவஞானம்  என்ற   சிலம்புச்செல்வர் ம.பொ.சி.  (1906-1995)    மற்றவர்   கோவிந்தன்   என்ற   விந்தன் (1916-1975)   மூன்றாமவர்  முருகேசன்  என்ற  இயற்பெயர்கொண்ட ஜெயகாந்தன்  என்ற   ஜே.கே. (1934-2015)

இவர்கள்  மூவருடையதும்   பள்ளிப்படிப்பு  ஐந்தாம்  தரத்திற்கு அப்பால்   நகரவில்லை.  ஆனால்,  அவர்கள்  மக்களைத்தான்  படித்தார்கள்.  ஏழ்மையினால்  தனது  கல்வியை  3   ஆம்  தரத்துடன் நிறுத்திக்கொண்டு,   எத்தனையோ   அன்றாடத்தொழில்கள்  செய்து  ஒரு   அச்சகத்தில்  அச்சுக்கோப்பாளராகியவர்  ம.பொ.சி.   பின்னாளில் தமிழரசுக்கழகத்தையும்   உருவாக்கியவர்.   மெட்ராஸை சென்னையாக்கப் போராடியவர்.    செங்கோல்,  தமிழ்முரசு  முதலான இதழ்களின்   ஆசிரியராகவும்  இருந்ததுடன்,    சிலப்பதிகாரம்  உட்பட பாரதியார்,    வீரபாண்டிய  கட்ட பொம்மன்,   கப்பலோட்டிய  தமிழன், முதலானோரையும்  ஆய்வுசெய்து  பல  நூல்கள்  எழுதியவர்.

விந்தனும்   படிக்கவசதியற்று,   அன்றாடத் தொழில்கள்  செய்து தமிழரசு,   ஆனந்தவிகடன்  முதலான   இதழ்களில் அச்சுக்கோப்பாளராகி  பின்னர்  கல்கியிலும் அந்தத் தொழிலைத் தொடர்ந்து – கல்கியால்  இலக்கிய  உலகிற்கு  அறிமுகமானவர். தமிழ்த்திரையுலகில்  இரண்டு  வல்லரசுகள்  என  அறியப்பட்ட  மக்கள்   திலகமும்  நடிகர்  திலகமும்  இணைந்து  நடித்த  ஒரே  ஒரு படமான   கூண்டுக்கிளி,   கல்கியின்  பார்த்திபன்  கனவு,   மற்றும்  சில படங்களுக்கும்   வசனம்  எழுதியவர்  விந்தன்.   இவரும்  மனிதன் என்ற   இலக்கிய  இதழை   நடத்தியவர்.

Mr.V.Thanabalasingam

ஜெயகாந்தன்,    ஐந்தாம்வகுப்புடன்  கடலூரைவிட்டு  ஓடிவந்து கஷ்டப்பட்டு,    பின்னாளில்  இந்திய  கம்யூனிஸ்ட்  கட்சியின்  தமிழ் மாநிலக்காரியாலயத்தில்   ஜனசக்தி  அச்சகத்தில்   வேலை  செய்தும் வீதியோரங்களில்  நின்று  அந்த  இதழை  கூவிக்கூவி  விற்றும்  அங்கு ஒப்புநோக்காளராக   மாறினார்.   பின்னாளில்  தமிழ்ப்புத்தகாலயத்தில் ஒப்புநோக்காளராகி  சரஸ்வதி,   தாமரை,   சாந்தி  முதலான சிற்றிதழ்களில்  எழுதத்தொடங்கி,  ஆனந்தவிகடனில் முத்திரைக்கதைகள்   படைத்து   நட்சத்திர  அந்தஸ்து  பெற்றவர்தான் ஜெயகாந்தன்.    இவரும்  தனியாக  ஞானரதம்  என்ற    இதழையும் நடத்திவிட்டு,    நியூ  செஞ்சுரி  புக்  ஹவுஸின்  கல்பனா   மாதம்  ஒரு நாவல்   இதழ்  ஆசிரியராகவும்  ஜெயபேரிகை,   நவசக்தி  முதலான நாளிதழ்களின்  ஆசிரியராகவும்  மாறியவர்.

இவர்களின்   வரிசையில்  எனது  நீண்டகால  இனிய  நண்பர்  வீரகத்தி  தனபாலசிங்கம்    எனது   மனதில்   நிலைத்திருக்கிறார்.

யார்   இந்த  தனபாலசிங்கம்….?

அதிர்ந்து  பேசாமல்   தலைகுனிந்தவாறு,   எப்பொழுதும்  அமைதியாக அமர்ந்து  தனக்குத்தரப்படும்  வெள்ளீய  எழுத்து  அச்சுக்கள்  பதிந்த செய்திக் காகிதங்களையும்   வடிவமைக்கப்பட்ட  பக்கங்களையும் ஒப்புநோக்கிக்கொண்டு,   ஒரு  Proof  reader   ஆக  தமது  தொழில் வாழ்க்கையை   கொழும்பில்  தொடங்கியவர்தான்.   பின்னாளில் தினக்குரல்  நாளிதழின்  பிரதம  ஆசிரியராகவும்  உயர்ந்து  தற்பொழுது   வீரகேசரி  குழுமத்தின்  சமகாலம்  என்ற  அரசியல் விமர்சன  வெளியீட்டுக்கு  பொறுப்பாசிரியராகவும் பணியாற்றிக்கொண்டிருப்பவர்.

முன்னொரு   காலத்தில்  பீக்கிங்  வானொலியின்  தமிழ்ப்பிரிவில் பணியாற்றிய  வி. சின்னத்தம்பி   என்ற   பாரதி  நேசன்  என்னும் புனைபெயரில்   பத்திகள்  எழுதியவரின்  சகோதரியின்  மகன். தனபாலசிங்கத்தின்   தந்தையார்  வீரகத்தி   தபால் கந்தோர் ஊழியராகப்  பணியாற்றியவர்.

வடமராட்சியில்  கரவெட்டியில்  சாதாரண  குடும்பத்தில்  பிறந்த தனபாலசிங்கம்,  பருத்தித்துரை  ஹர்ட்லிக் கல்லூரியில்  படித்து உயர்தரவகுப்புடன்   முற்றுப்புள்ளிவைத்துவிட்டு,   அன்று  அங்கு தீவிரமாக   இயங்கிக்கொண்டிருந்த  தோழர்  சண்முகதாசனின் தலைமையிலிருந்த   இலங்கை  கம்யூனிஸ்ட்  கட்சியின்  பிரசுரங்கள் விநியோகித்தல் , சுவரொட்டிகள்  ஒட்டுதல்,   கூட்டங்களுக்கு  கதிரை சுமத்தல்,   ஊர்வலங்களில்  கொடிகளையும்  பாதாகைகளையும் உயர்த்திப்பிடித்துச்செல்லல்,   முதலான  கட்சிப்பணிகளைச் செய்யும் சாதாரண  தொண்டனாகியிருந்தவர்.  ஆலயப்பிரவேசப்போராட்டங்களில்   மூத்தவர்கள்  ஈடுபட்டபொழுது, அதனையும்   அருகிருந்து  வேடிக்கை  பார்த்த  சிறுவன்.

தரப்படுத்தல்  இவரையும்  பாதித்தது.  ஆனால்,  அதற்காக கவலைப்படாமல்  கட்சித் தொண்டுகளில்  ஈடுபட்டு இடதுசாரித்தோழர்களின்   குறிப்பாக  சண்முகதாசனின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர்    தனபாலசிங்கம்.

ஆனால்,  பெற்றவர்களுக்கு  தமது  மகனின்  எதிர்காலம்   குறித்து கவலை வருவது  இயல்புதானே.   ஊரில்  இருந்தால்  தொடர்ந்தும் செஞ்சட்டைக்காரர்களுடன்தான்   அலைந்துகொண்டிருப்பார்  என்ற பெற்றவர்களின்    நியாயமான  கவலையினால்  ஒருநாள்  கொழும்புக்கு   ரயிலேற்றப்பட்டவர்.

ஜெயகாந்தன்  ரயிலுக்கு  டிக்கட்டும்  எடுக்காமல்  விழுப்புரம்  வந்தார். இந்த   தனபாலசிங்கத்தை  பெற்றவர்கள்  அந்த  நிலைக்குத்தள்ளாமல், பணமும்  கொடுத்து  ரயில்  டிக்கட்டும்  வாங்கிக்கொடுத்து கொழும்புக்கு  அனுப்பினார்கள்.   சிங்களம்  பேசத்தெரியாமல்  கொழும்பு   நகரை   திருதிருவென  பார்த்துக்கொண்டு  கோட்டை ரயில் நிலையத்தில்   இறங்கியவருக்கு  அடைக்கலம்  தந்தவர்  மற்றும்  ஒரு   மாமனார்  கந்தசாமி.   இவர்  வீரகேசரியில்  விளம்பரப்பிரவில் பொறுப்பான   பதவி  வகித்தவர்.   அன்று  ஜெயகாந்தனுக்கு விழுப்புரத்தில்  ஒரு  மாமனார்  அடைக்கலம்  கொடுத்ததுபோன்று கொழும்பில்   ஒரு  மாமனார்  இந்த  தனபாலசிங்கத்தை  தனது கொட்டாஞ்சேனை  இல்லத்துக்கு  அழைத்துவந்தார்.

தனபாலசிங்கத்தின்  கொழும்பு  வருகையுடன்  அவரின்  வாழ்க்கையும் திசைமாறியது.   அவர்  அவ்வாறு  வந்த  1977  ஆம்  ஆண்டு  முதல் இந்தப்பத்தி   எழுதும்  வரையில்  மாத்திரம்  அல்ல  என்றென்றும் எனது   இனிய  நண்பராகவே   இருப்பவர்  தனபாலசிங்கம்.   எனது திருமணத்திற்கும்  (1979)   எனது   மகளின்  திருமணத்திற்கும்  (2005) வந்து   வாழ்த்தியவர்தான்  இவர்  என்றால்,  எமக்கிடையே  இருக்கும் நீடித்த   நட்பு  சகோதரவாஞ்சைக்கு  ஒப்பானது  என்பது  புலனாகும்.

அதற்குக்   காவியநயம்  இருக்கிறது.   தமிழ்  சினிமாப்பாஷையில் சொன்னால்    ” என்  நண்பேண்டா…”   அதனால்  நான்  தினமும் நினைக்கும்   பலரில்  ஒருவராக  திகழ்பவர்.

சுமார்  11  ஆண்டுகளின்   பின்னர்  1997  இல்  நான்   இலங்கை சென்றிருந்தபொழுது  இவர்  என்னை  தமது  வீட்டுக்கு  அழைத்து விருந்து  தந்தார்.

அப்பொழுது   அவருடைய  மனைவி,   என்னிடம், ”  இவரையும் அழைத்துக்கொண்டு  அவுஸ்திரேலியா  செல்லுங்கள்.”   என்றார். நாம்   படும்  சிரமம்  இவருக்கு  வேண்டாம்.  இவருக்கு  இங்குதான் சிறந்த  எதிர்காலம்  இருக்கிறது  எனச்சொல்லி வழக்கமாகச்சொல்லும்  East or west home is the best  என்று அழுத்தமாகச் சொன்னேன்.

எமக்கிடையேயான  ஆரோக்கியமான  நட்புறவை  நன்கு தெரிந்து வைத்திருந்தமையால்தான்   கடந்த  2008  ஆம்  ஆண்டு   பெப்ரவரி மல்லிகை   இதழில்  தனபாலசிங்கத்தின்    படத்தை   அட்டையில் பதிவுசெய்த   ஆசிரியர்  மல்லிகை  ஜீவா   கொழும்பிலிருந்து தொடர்புகொண்டு   ”  பூபதி  நீர்தான்  அந்த  இதழில்   தனம்  பற்றி எழுதித்தரவேண்டும் ”  எனக்கேட்டுக்கொண்டார்.

ஒவ்வொருவர்  வாழ்வும்  திசை திரும்புவதற்கும் திசைமாறிச் செல்வதற்கும்   யாராவது  காரணமாக  இருந்திருப்பார்கள்.   பல புகழ்பெற்ற   மனிதர்களின்  வாழ்க்கையை   கருத்தூண்றிப் பார்த்தால் அதன்  தாற்பரியம்  புரியும்.   வாழ்க்கையின் அடிமட்டத்திலிருந்தவர்களும்   உயரத்திற்கு  எழுந்திருப்பதற்கு  பலர் ஏதோ ஒரு  வழியில்  காரணகர்த்தாக்கள்தான்.   தனபாலசிங்கத்தின் கதையில்   அவர்கள்   யார்   என்பது  தெரியவரும்.

1977 ஆம் ஆண்டு  முற்பகுதி.   வீரகேசரியில்  ஒப்புநோக்காளர்  தேவை என்ற   விளம்பரத்தைப் பார்த்துவிட்டு,  அதற்கு  விண்ணப்பித்தேன். ஏற்கனவே  1972  முதல்  வீரகேசரியின்    நீர்கொழும்பு   பிரதேச நிருபராக   சில  வருடங்கள்  பணியாற்றியிருந்தாலும்  அதன் வருமானம்  போதியதாக  இல்லை.   செய்தி  எழுதி  அனுப்பினாலும் தொலைபேசியில்  சொன்னாலும்கூட  செய்தி  அச்சில்  வெளியானால்   மாத்திரமே  அடிமட்டை  ( Foot rule)  வைத்து அளந்து பார்த்துத்தான்  பணம்   தருவார்கள்.   ஒப்புநோக்காளர்  வேலைக்கு விண்ணப்பித்து  நேர்முகப் பரீட்சைக்கு  அழைப்பு  வந்தபொழுது மழைக்காலம்.

அன்றும்   மழை.  இன்றும்  பல வருடகாலமாக  அதே  கிராண்ட்பாஸ் வீதியில்   இருக்கும்  அலுவலகத்தில்  பரீட்சைக்குத்தயாரக அமர்ந்திருக்கின்றேன்.   என்னைப்போல்  மேலும்  பலரும்  தமது கைகளில்   சான்றிதழ்  கோவைகளை   சுமந்துகொண்டு காத்திருக்கின்றனர்.

Mallikai2008Feb

அப்பொழுது   ஒரு  மெலிந்த  இளைஞர்  குடையுடன்  வந்து  அதனை மடித்து    எங்குவைப்பது  எனத்தெரியாமல்  தயங்கிக்கொண்டிருந்தார். அங்கிருந்த   அலுவலக  சிற்றூழியர்  வந்து  அதனை   வாங்கி   அந்த அறையின்   மூலையில்  வைத்துவிட்டு,  ” செல்லும்போது  மறக்காமல்  எடுத்துச் செல்லுங்கள் ” என்றார்.   அக்குடையுடன் வந்தவர்   அப்பொழுதும்  ஏதும்  பேசாமல்  தலையைத்தான் ஆட்டினார்.

ஆழ்ந்த   மௌனத்துடன்  தலைகுனிந்து  அவர்  அமர்ந்திருந்தார்.

உள்ளே  முகாமையாளரின்  அறையில்  முகாமையாளர்  எஸ். பாலச்சந்திரனும்  பிரதம  ஆசிரியர்  க. சிவப்பிரகாசமும் நேர்காணலுக்கு   ஒவ்வொருவராக  அழைத்துப்பேசிவிட்டு எழுத்துப்பரீட்சையும்    நடத்தினார்கள்.    வீரகேசரியில்  அந்தப்பெரிய அறையில்   அனைவரும்  பரீட்சை  எழுதினோம்.

அங்கிருந்தவர்களின்   தோற்றங்களைப் பார்த்தபொழுது  எனக்கு  அந்த   ஒப்புநோக்காளர்  வேலை   கிடைக்கும்  என்பது நிச்சயமற்றிருந்தது.

அதன்பின்னர்   1977  கலவர  வன்செயல்கள்  தலைதூக்கியதும் வீரகேசரியிலிருந்து   பதிலே  இல்லை.   சரிதான்  இங்கும்  எனக்கு     வேலை   இல்லைத்தான்     என்று  வேறு  வேலை   தேடுதல் படலத்திலிருந்தேன்.   சில  மாதங்கள்  கழித்து  வந்த  கடிதம் ”  உடனே   வந்து   வேலையை  பொறுப்பெடுக்கவும் ”   என்று  தகவல் சொன்னது.    இன்றும்  அக்கடிதம்  என்வசம்  பத்திரமாக  உள்ளது.

சென்றேன்.   அன்றும்  மழைநாள்.   ஒப்புநோக்காளர்  பிரிவில் அதற்குப்பொறுப்பாக   இருந்தவர்  அன்பர்  என  எம்மால் அழைக்கப்பட்ட   பொன்னுத்துரை.   இவருடைய  மகள் உதயராணியைத்தான்   பின்னாளில்  மணந்துகொண்டார்  மற்றும்  ஒரு   பத்திரிகையாளரும்  தற்பொழுது  அரசியல்  விமர்சனப்பத்திகளை   எழுதி வருபவருமான  சட்டத்தரணி  இ. தம்பையா.

அன்பர்   பொன்னுத்துரை   அன்று  என்னிடம்,  மற்றும்  ஒருவர் தெரிவாகியிருக்கிறார்.   அவர்  யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து  இன்னமும் வரவில்லை   என்றார்.   யார்  அவர்  என்று  காத்திருந்தேன்.

அன்று  நேர்முகப்பரீட்சைக்கு  வந்தபொழுது  தலைகவிழ்ந்து அமைதியாக  இருந்துவிட்டுப்போனாரே  அவரேதான். பணியைப்பொறுப்பேற்றபொழுதும்   அவர்   அதிகம்  பேசவில்லை. நான்தான்   என்னைப்  பெயர்சொல்லி  அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். இந்த  இளைஞன்  அநியாயத்துக்கு  இப்படி  அமைதியாக இருக்கிறானே   என்றும்  எனக்குள்  வியந்தேன்.

ஆனால் –  ஒரு  சிறிய  ஆழம்விதைக்குள்  அதனை   விருட்சமாக்கும் சக்தி   இருக்கிறது  என்பதை  அன்று  எனக்கு  அறிமுகமான  வீரகத்தி தனபாலசிங்கம்   காலம்  கடந்து  உணர்த்தினார்.

என்னிடம்   எப்பொழுதும்  இலக்கிய  இதழ்கள்,  நூல்கள்  இருக்கும் தினமும்  நீர்கொழும்பிலிருந்து  கொழும்புக்கு  பயணிப்பதால் வாசிப்பதற்கு   எடுத்துச் செல்வேன். அந்தப்பழக்கம்  இற்றைவரையில் தொடருகிறது.

அன்று  என்னிடம்  இருக்கும்  இதழ்கள்,  நூல்களை  மிகுந்த தயக்கத்துடன்   கேட்டு வாங்கிப்படிக்கும்  தனபாலசிங்கம்  என்னுடன் நெருக்கமானார்.   மதிய –  இரவு  உணவுவேளைகளில்  ஆமர்வீதியில் அமைந்த   அம்பாள்  கபே,   வாணி விலாஸ்,   கெப்பிட்டல் தியேட்டருக்கு   அருகில்  இருந்த  ஒரு  தீவுப்பகுதி  அன்பர்  நடத்திய சாப்பாட்டுக்கடை   ஆகியனவற்றில்  நாம்  இருவரும்  அருகருகே அமர்ந்து  இலக்கியம்,   அரசியல்,  உள்நாட்டு  உலக விவகாரங்கள் அலசுவோம்.   அப்பொழுதுதான்  அவருக்கும்  வடபகுதி இடதுசாரிகளுக்கும்  இடையிலிருந்த   உறவு  புலப்பட்டது. அக்காலப்பகுதியில்  கொழும்பு  யூனியன்  பிளேஸிலிருந்த  சோவியத்   நூல்கள்  விற்பனையாகும்  மக்கள்  பிரசுராலயம்  மற்றும் பொரளை  கொட்டா   ரோட்டில்  இருந்த  கம்யூனிஸ்ட்  கட்சி  தலைமை  அலுவலகம்  என்பவற்றிலிருந்து  நான்  வாங்கிவரும் சோவியத்   இலக்கிய  நூல்கள்,  மொழிபெயரப்புகளையும்  ஆர்வமுடன் கேட்டுப்படிப்பார்.

கொழும்பிலும்   நீர்கொழும்பிலும்  நடக்கும்  இலக்கிய கூட்டங்களுக்கும்   என்னுடன்  வந்துவிடுவார்.   இவ்வாறு இணைபிரியாத    நண்பர்களாக    வளர்ந்தோம்.

தோழர்   சண்முகதாசன்  கொழும்பு   அரச   மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தபொழுது  அவரைப் பார்க்கச்செல்லும் வேளைகளில்  என்னையும்  உடன்  அழைத்துச்சென்று  அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.   சண்  மலேவீதியில்  வைத்திருந்த தொழிற்சங்கத்திலும்    அவரை   சந்திப்போம்.

ஒவ்வொருவர்  வாழ்விலும்  யாராவது  ஒருவர்  திருப்பத்திற்கு காரணமாக   இருந்திருப்பார்கள்  என்று  முதலில்  சொன்னேன் அல்லவா.

1977   இல்  வீரகேசரியில்  எனக்கும்  தனபாலசிங்கத்திற்கும்  அந்த ஒப்புநோக்காளர்   பணியைத் தந்து  தொழில்   வாழ்வில்  திசை திரும்புவதற்கு   பாலச்சந்திரனும்  சிவப்பிரகாசமும்  இருந்ததுபோன்று எம்மிருவரையும்   செய்தி    ஊடகவாழ்க்கைக்கு  திசை   திருப்பிய ஒருவரும்  இருக்கிறார்.

(நேற்றைய தொடர்ச்சி)

சிங்காரிதான் காவேரி –    காவேரிதான்  சிங்காரி  

நனவிடை  தோய்தலில்  வீரகேசரி – தினக்குரலின் ஊடகவியலாளர்  தனபாலசிங்கம்

–  முருகபூபதி

Mr.V.Thanabalasingam

என்னையும் தனபாலசிங்கத்தையும்   செய்தி    ஊடக வாழ்க்கைக்கு  திசை   திருப்பிய ஒருவரும்  இருக்கிறார். அவர்தான் நண்பர் ஆ. சிவநேசச்செல்வன். தற்பொழுது கனடாவில் வதியும் அவர் 1983 இல்  வீரகேசரியில்  பிரதம  ஆசிரியருக்கு வெற்றிடம்   வந்தபொழுது,  யாழ்ப்பாணம்  பல்கலைக்கழகத்தின் நூலகராக  இருந்துவிட்டுவந்து  இணைந்துகொண்ட  விரிவுரையாளர்.

அவரை  எனக்கு  ஏற்கனவே  கைலாசபதி  யாழ். பல்கலைக்கழகத்தில் தலைவராக   இருந்தபொழுது  நடத்திய  தமிழ்  நாவல்  நூற்றாண்டு ஆய்வரங்கு    காலத்திலிருந்து  நன்கு  தெரியும்.  அவர் வீரகேசரியில்   இணையும்பொழுது  நானும்  ஆசிரிய பீடத்திலிருப்பதாகத்தான்  நம்பிக்கொண்டு  யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து  புறப்பட்டார்.   ஆனால்,  அவர்  பதவியேற்ற  முதல்  நாள்  ஒரு திங்கட்கிழமை.   அன்று  எனக்கு  விடுமுறைநாள். என்னைத் தேடியிருக்கிறார்.

நான்  ஆசிரிய  பீடத்தில்  இல்லை,   ஒப்புநோக்காளர்  பிரிவில் இருப்பது , அறிந்து  மறுநாள்  நான்  பணிக்கு  வந்ததும்  தமது அறைக்கு   அழைத்து  உரையாடிவிட்டு  முகாமையாளருடன் கலந்துபேசி   எனக்கு  எந்த  நேர்முகப்பரீட்சையும்  நடத்தாமல்  துணை  ஆசிரியராக  இணைத்துக்கொண்டார்.   அன்று முதல் அவருடனும்   இதர  ஆசிரிய பீடத்தவர்களுடன்  தொடர்ச்சியாக சகோதர  வாஞ்சையுடனான  நட்புறவை   இன்றுவரையில் பேணிவருகின்றேன்.

பிரதம  ஆசிரியர்  சிவநேசச்செல்வன்   அப்பொழுது  செய்தி ஆசிரியராக  இருந்த ‘ நடா ‘ நடராஜா   வாரவெளியீட்டுக்குப் பொறுப்பாக  இருந்த  பொன். ராஜகோபால்  ஆகியோரின்  நம்பிக்கைக்குரிய  ஊடகவியலாளனாக  பணிதொடர்ந்தபொழுது   ஒரு நாள்   நண்பர்  தனபாலசிங்கம்  பற்றி  சிவநேசச்செல்வனிடம் பிரஸ்தாபித்தேன்.   தனபாலசிங்கத்திடம்  நல்ல  ஆற்றல்  இருக்கிறது. நிறைய  வாசிப்பவர்.  அவரையும்  பயன்படுத்துங்கள்  என்றேன். சிவநேசச்செல்வனுக்கு  பீக்கிங்  சின்னத்தம்பியையும்   நன்கு  தெரியும்.   நான்   சொல்லி   மறுகணம்  தனபாலசிங்கத்தை    தமது   அறைக்கு  அழைத்தார்.   தனமும்  ஆசிரியபீடத்துக்கு வரப்போவது  அறிந்த  அங்கிருந்த  சிலர்  முகம்  சுழித்தனர்.

தொடர்ந்தும்   ஒப்புநோக்காளர்  பிரிவிலிருந்து  ஆட்களை ஆசிரியபீடத்திற்கு    எடுத்தால்  தமது  இமேஜ்  பாதிக்கப்பட்டுவிடும் என்ற   தயக்கம்தான்  அந்த  முகச்சுழிப்புக்குக் காரணம்.

ஏற்கனவே   முன்னர்  ஸி.எஸ். காந்தி  என்பவரையும்  ஆசிரியபீடம் ஒப்புநோக்காளர்   பிரிவிலிருந்து  எடுத்திருந்ததை   அவர்கள் மறந்திருந்தார்கள்.    காந்தி  மூத்த  மலையகப்படைப்பாளியும் தொழிற்சங்கவாதியும்  முன்னாள்   சட்டசபை   உறுப்பினருமான எழுத்தாளர்    சி.வி. வேலுப்பிள்ளையின்  நெருங்கிய  உறவினர். அத்துடன்   கவிஞர்.   முன்னர்  அந்த  ஆசிரியபீடத்தில்  அன்ரன் பாலசிங்கம்,  கலாநிதி  காசிநாதன்,   எழுத்தாளர்கள்  சட்டநாதன்,   செ. கதிர்காமநாதன்   ஆகியோரும்  பணியாற்றியிருக்கிறார்கள்.   ஒரு காலத்தில்   மகாகவி  பாரதியாரின்  நெருங்கிய  நண்பராக  இருந்த வ.ரா.  அவர்களும்  ஆசிரியராக  பணியாற்றியிருக்கிறார்.

Mr.ThanabalasingamBook Cover01

புதுமைப்பித்தனுக்கும்   ஒரு  சந்தர்ப்பம்  வந்தது.  ஆனால்,  அவர்  தமது   குடும்பத்தைவிட்டு  இலங்கைவருவதற்கு  விரும்பவில்லை. இப்படி  ஒரு  பாரம்பரியமும்  நீண்ட  வரலாறும்  கொண்ட வீரகேசரியில்   நான்  1983   இலும்   நண்பர் தனபாலசிங்கம்  1984   இலும் ஆசிரியபீடங்களுக்குள்   பிரவேசித்தோம்.

வட – கிழக்கில்   நீடித்துக்கொண்டிருந்த     போர் நடவடிக்கை தொடர்பான   செய்திகளை  நான்  எழுதியபொழுது,  தனபாலசிங்கம் வெளிநாட்டுச் செய்திச்சேவைகளான  பி.ரி.ஐ.   ரோய்டர் முதலானவற்றிலிருந்து    கிடைக்கப்பெறும்  ஆங்கிலச்செய்திகளை மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தார்.

பல  நாட்கள்  நடு  இரவுவேலை   முடிந்து  வீடு  திரும்பமுடியாமல் ஆசிரியபீடத்தின்  மேசைகளிலேயே  காகிதங்களை  விரித்து, பத்திரிகைப்   பிரதிகள்  பிணைத்துவைத்துள்ள  பெரிய  பைல்களை தலைக்குவைத்துக்கொண்டு   படுத்துறங்குவோம்.

மறுநாள்   அங்கேயே   குளித்துவிட்டு  வழக்கம்போல்  ஆமர் வீதியில் காலை   உணவு  முடித்து,  மீண்டும்  வேலைக்கு  வரும்பொழுது தனபாலசிங்கம்   கொட்டாஞ்சேனைக்குச் சென்று   மீண்டும் திரும்பிவருவார்.அன்று   குறைந்த  வருமானம்தான்.   வாயைக்கட்டி  வயிற்றைக்கட்டி வாழ்ந்தோம்.   ஆனால்,  எமது  வசந்த  காலங்கள்  அவை.   ”  இந்த  நாள் அன்றுபோல்   இன்பமாய்  இல்லையே  நண்பனே… நண்பனே…”  என்று    உரத்துப்பாடத்தோன்றுகிறது.

தனபாலசிங்கம்   அழகாக  மொழிபெயர்ப்பார்.   இவருடைய மொழிபெயர்ப்பினால்  கவரப்பட்ட   ஒருவர்  அடிக்கடி  வீரகேசரி அலுவலக   வாசலில்  தோன்றுவார்.  ஆனால்,  உள்ளே  வரமாட்டார். அதற்கு   வேறும்  சில  காரணங்கள்  இருந்தன  என்று  தற்பொழுது கனடாவில்   வதியும்  முன்னாள்  வீரகேசரி  விளம்பர –  விநியோக முகாமையாளர்    திரு. து. சிவப்பிரகாசம்  சொல்வார்.

அந்த  மனிதர்தான்  அகில  இலங்கை  தமிழ்க்காங்கிரஸின்  தலைவர் குமார்  பொன்னம்பலம்.   தாம்  சம்பந்தப்பட்ட  ஆவணங்கள் கட்டுரைகளை   ஆங்கிலத்தில்  எடுத்துவந்து  தனபாலசிங்கத்திடம் கொடுத்து  மொழிபெயர்த்து  வாங்கிச்செல்வார்.இந்தத்தொடர்பையும்  எனக்கு  உதவி செய்வதற்காக  தனபாலசிங்கம் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.    அரியாலையைச் சேர்ந்த  எனக்குத் தெரிந்த ஒரு   இளைஞர்  தடுப்புக்காவலில்  இருந்தபொழுது  அவரை விடுவிக்க   சில  சட்ட ஆலோசனைகளை   குமார்பொன்னம்பலத்திடம் அழைத்துச்சென்று    பெற்றுக்கொடுத்தார்.

தனபாலசிங்கம்   எனக்குச்செய்த  மற்றும்  ஒரு  முக்கிய  உதவியை மறக்கவே   முடியாது.

1985  ஆம்  ஆண்டு  எதிர்பாராதவிதமாக  சோவியத்துக்கு  செல்லும் அழைப்பு   எனக்கு  கிடைத்தது.   அவ்வேளையில்  மாஸ்கோவில் சர்வதேச   மாணவர்  இளைஞர்  விழாவும்  மாநாடும்  சோவியத் அதிபர்   கொர்பச்சேவ்  தலைமையில்  நடந்தது.  ஆனால்,  வீரகேசரியில்   அன்று  இருந்த  நிருவாக  இயக்குநர்  எனக்கு மாஸ்கோ   சென்று   திரும்பி வருவதற்கு  லீவு  அனுமதிக்க  மறுத்ததுடன் –  வழக்கமாக  அவ்வாறு  வெளியே    பிரதிநிதிகளாக தெரிவாகி   செல்பவர்களுக்குத்தரப்படும்   சன்மானம்   ஐம்பது டொலர்கள்     தருவதற்கும்  மறுத்துவிட்டார்.   நான்  எனது  சொந்த லீவில்    செல்வதற்கு  மாத்திரம்  அனுமதி  தரப்பட்டது.

அம்மகாநாட்டிற்கு  செல்லும்  வெளிநாட்டுப்பிரதிநிதிகள் அங்கத்துவப்பணமாக   100   ரூபிள்கள்   செலுத்தவேண்டும்.   அப்பொழுது  ஒரு  அமெரிக்க  டொலர்  ஏழு  ரூபிள்கள் பெறுமதியானது.

வீட்டில்   எனது  குழந்தைகளுக்கு  பால்  மாவு வாங்கிக்கொடுப்பதற்காகவே    வாரம்  ஒரு  தடவை  15   ரூபாவுக்கு  வீரகேசரியில்    கட்டுரைகளும்  மித்திரனில்  புனைபெயரில் தொடர்கதையும்    எழுதிக்கொண்டிருந்த  நான்,  அவ்வளவு  பணத்திற்கு   எங்கே   செல்வேன்.   அந்த  எதிர்பாராத  பயணத்தை தவிர்க்கவே    விரும்பினேன்.   எனது  நிலையறிந்த  நண்பர் தனபாலசிங்கம் தனது வீட்டுக்கு  அனுப்புவதற்காக  சேமித்துவைத்திருந்த   பணத்தைத்தந்து  என்னை  மாஸ்கோவுக்கு விமானம்    ஏற்றிவிட்டார்.

ஆயினும்   அந்தப்பணத்தை  காலம்  கடந்துதான்  1987  இல் அவுஸ்திரேலியா   வந்த  ஆண்டு  அலுவலக  ஒளிப்படப்பிடிப்பாளர் நண்பர்    சுரேந்திரன்   ஊடாக  சேர்ப்பித்தேன்.   ஏனென்றால்  1977  இல் கொழும்புக்கு    வந்திருந்த  தனபாலசிங்கத்திடம்  பல  ஆண்டுகள் வங்கிக்கணக்கும்   இருக்கவில்லை.

1985  ஆம்  ஆண்டளவில்  தனபாலசிங்கம்  ஆங்கில ஆசிரியர்களுக்கான   விண்ணப்பத்தை   கல்வி  அமைச்சு கோரியபொழுது   அதற்கு  விண்ணபித்து  தெரிவானார்.   அத்துடன் அவருக்கு    உடனடியாகவே  ஆசிரிய  நியமனமும்  கிடைத்தது. ஆனால்,  வீரகேசரி  ஆசிரியபீடத்திலிருந்த  ஆ. சிவநேசச்செல்வன், பொன். ராஜகோபால்,   நடராஜா   ஆகியோரும்  தோழர் சண்முகதாசனும்   அதனை   விரும்பவில்லை.    திறமையுள்ள பத்திரிகையாளனை  அவர்கள்  இழக்கவிரும்பவில்லை.

Mr.ThanabalasingamBook Cover

” அந்த   ஆசிரியப்பணிக்குச்சென்றால்  பத்தோடு  பதினொன்றாக  ஆசிரிய  உலகில்  காணமல்போய்விடுவாய் ” –  என்றே  அவர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள்.    கோழி  மேய்த்தாலும்  அரசாங்கத்தின் சம்பளத்தில்  மேய்க்கவேண்டும்  என   விரும்பும்   யாழ்ப்பாணத்தின் சராசரிப் பெற்றோர்களுக்கிருந்த  எண்ணம்தான்    அவருடை    தந்தை வீரகத்திக்கும்   இருந்தமை   இயல்பே.

அவர்   பொன். ராஜகோபாலுடன்  தொலைபேசியில்  தொடர்புகொண்டு மகனை  அந்த  ஆசிரிய நியமனத்தை  ஏற்குமாறு  சொல்லுமாறு தூண்டினார்.   அதற்கு,     ” எதிர்காலத்தில்  ஊடகத்துறையில் தனபாலசிங்கம்   பிரகாசிக்கும்    சந்தர்ப்பத்தை     இழப்பதை  தான் விரும்பவில்லை ”   என்றார்   ராஜகோபால்.   அதற்குத் தந்தையார் வீரகத்தி,  ” எங்கே  சம்பளம்  எடுத்தாலும்  ஒன்றுதான்.   சிங்காரிதான் காவேரி.   காவேரிதான்  சிங்காரி ”  என்று  பாடினார்.

முடிவில்   தனபாலசிங்கம்  ஆசிரியப்பணிக்குச்சென்று  சில நாட்களிலேயே   திரும்பி  வந்து  மீண்டும்  பத்திரிகையில் இணைந்தார்.

நானும்  1987  இல்  அவுஸ்திரேலியாவுக்கு  வந்தபின்னரும்  அவருடன்  தொடர்பில்  இருந்தேன்.   எதிர்பாராதவிதமாக  அங்கு பெரிய   மாற்றம்  நிகழ்ந்தது.  சாமி  என்ற  வர்த்தகப்பிரமுகர் தினக்குரல்  பத்திரிகையை   மட்டக்குளியில்   தொடங்கியபொழுது வீரகேசரியிலிருந்து   ராஜகோபால்   தலைமையில்  பலரும்   விலகி தினக்குரலுக்குச் சென்றனர்.    அப்பொழுது  சிவநேசச்செல்வனும் அங்கிருந்து  விலகி  ஒரு  ஊடகக்கல்லூரயில்  விரிவுரையாளராக இணைந்திருந்தார்.

இரவுபகலாக  தினக்குரலின்  வளர்ச்சிக்காக   அங்கு இணைந்துகொண்ட  அனைவரும்  பாடுபட்டனர்.  இப்படி ஒரு நிலைமை  முன்னர்  உபாலி   விஜேவர்த்தனா   என்ற  பிரபல வர்த்தகரினாலும்  நிகழ்ந்திருக்கிறது.அவர்   விஜேவர்த்தனா  குடும்பத்தில்  நேர்ந்த  சுமுகமற்ற  நிலையால் The Island  திவயின,   சித்திர  மித்ர  ( சித்தரக்கதை  இதழ்)  முதலான பத்திரிகைகளை   தொடங்கியபொழுது  விஜேசோமா  என்ற  புகழ்பெற்ற   கேலிச்சித்திரக்கலைஞர்  உட்பட  பலர்  ஏரிக்கரை பத்திரிகை   நிறுவனத்திலிருந்து  விலகிவந்து  உபாலியின் பத்திரிகையில்   இணைந்தனர்.   அவ்வாறு  வீரகேசரியிலிருந்து  அங்கு சென்றவர்தான்   தற்பொழுது  கனடாவில்  வதியும்  புகழ்பெற்ற ஊடகவியலாளரும்  பத்தி  எழுத்தாளருமான  டி.பி.எஸ்.ஜெயராஜ்.

ஊடகத்துறையும்  பருவகாலம்  போன்று  மாறிக்கொண்டிருப்பது. வானொலி,   தொலைக்காட்சி,   பத்திரிகைகளிலிருந்தெல்லாம்   பலரும் – வருவார்கள்.   —  செல்வார்கள்.   நிருவாகங்கள்  மாறும்.  காலம்  கடந்து வீரகேசரியின்   நிருவாக  பீடத்திலும்  மாற்றங்கள்  வந்தன.

முன்னர்   ஒரு  காலகட்டத்தில்  ஏரிக்கரை (Lake House)  பத்திரிகை நிருவாகத்திலிருந்து  மூத்த பத்திரிகையாளரான  எஸ்மண்ட் விக்கிரமசிங்கா   ( தற்போதைய  பிரதமர்  ரணிலின்  தந்தை) பாலச்சந்திரன்,   க. சிவப்பிரகாசம்,  து. சிவப்பிரகாசம்  ஆகியோரை வீரகேசரிக்கு   அழைத்துச் சென்றார்.

அக்காலப்பகுதியில்   வீரகேசரியிலிருந்து  ஜோதி,   நவீன  விஞ்ஞானி உட்பட  சிங்கள,  ஆங்கில  இதழ்களும்  வெளியாகின.  ஆனால் காலம்மாறியது.    இன்றைய  அதிபர்  திரு. குமார் நடேசன்   அவர்களின்   நிருவாகத்தில்   வீரகேசரியுடன்  மேலும்  பல  இதழ்கள் வண்ண  வண்ண  பதிப்பில்  வெளிவருகின்றன.

தினக்குரலில்   தனபாலசிங்கம்  முதலில்  செய்தி  ஆசிரியராகத்தான்  இணைந்தார்.    அப்பொழுது  அதன்  ஆசிரியராக  இருந்த  பொன். ராஜகோபால்   ஊடகக்கல்லூரியிலிருந்து  ஆ. சிவநேசச்செல்வனையும்    அழைத்து   பிரதம ஆசிரியராக்கினார். இவர்   விலகி  மீண்டும்  ஊடகக்கல்லூரிக்கு விரிவுரையாற்றச்சென்றதும்,  செய்தி  ஆசிரியராக   இருந்த தனபாலசிங்கம்   பிரதம  ஆசிரியரானார்.   இடையில்  பொன். ராஜகோபாலும்   மறைந்தார்.

தனபாலசிங்கம்   தினக்குரலில்  ஆசிரியத்தலையங்கமும்  தொடர்ந்து எழுதினார்.   முன்னர்  இவர்  வீரகேசரியில்  பணியாற்றியபொழுது  பல   சந்தர்ப்பங்களில்   வீரகேசரி,   மித்திரன்  நாளேடுகளிலும் ஆசிரியத்தலையங்கம்   எழுதி  அனுபவம்  பெற்றிருந்தார்.  அதன் தொடர்ச்சியாக   தினக்குரலிலும்  எழுதினார்.

எளிமையிலும்   செம்மையாக  வாழ்ந்த  எனது  நண்பரின்  முதலாவது நூல்  ஊருக்கு  நல்லது  சொல்வேன்   கொழும்பில்  நீதியரசர் விக்னேஸ்வரன்   தலைமையில்  நடந்தபொழுது  என்னையும்  வந்து பேசுமாறு   அழைத்திருந்தார்.   கொழும்பு  தமிழ்ச்சங்கத்தில்  மண்டபம் நிறைந்திருக்க   நடந்த  அந்த  வெளியீட்டு  அரங்கில்  தமிழ்த்தேசியக்கூட்டமைப்பு   எம்.பி.க்கள்,  மற்றும்  மனோ கணேசன் உட்பட   பல  ஊடகவியலாளர்களும்  திரளாகக்  கலந்துகொண்டனர். தினக்குரலில்  தனபாலசிங்கம்  தொடர்ந்து  எழுதிய ஆசிரியத்தலையங்கங்களின்    தொகுப்பு   ஊருக்கு   நல்லது சொல்வேன்.    அந்த   விழாவில்  கலந்துகொண்ட  அவருடைய தந்தையார்        அன்று  தனது  மகனை   மற்றவர்கள்               உள்ளத்தால் ” சான்றோன் ”  எனக்கேட்ட    நிலையில்  பெருமிதத்துடன்  இருந்தார்.   ஆனால்,  அந்தக்காட்சியைப் பார்ப்பதற்கு  சண்முகதாசனும்    ராஜகோபாலும்    இல்லை.

அந்த  மேடையில்  தனபாலசிங்கம்  தன்னை  ஊடகத்துறைக்குள் அழைத்த  சிவநேசச்செல்வனுக்கும்,   அரச  ஆசிரிய உத்தியோகத்திலிருந்து   மீட்டு  எடுத்து  மீண்டும்  பத்திரிகை உலகத்திற்கு   அனுப்பிய  தந்தையாருக்கும்  உரியமுறையில் மரியாதை   செலுத்தினார்.

அந்த  நூலை  புரவலர்  புத்தக  பூங்காவின்  சார்பில்  பதிப்பித்து வெளியிட்டவர்  புரவலர்  ஹாஷிம்  உமர். ஆசிரியத்தலையங்கங்களை   தேர்வுசெய்து  தொகுத்தவர் கலைச்செல்வன்.   அந்த   நூலுக்கு  தமிழ்நாடு  நாமக்கல் சின்னப்பபாரதி   அறக்கட்டளை   விருதும்   கிடைத்தது.

அதனைத்தொடர்ந்து  மற்றுமொரு  ஆசிரியத்தலையங்கத்தொகுப்பு நோக்கு  என்ற  நூலையும்  வெளியிட்டார்.  இதனை  கொழும்பு குமரன் புத்தக  இல்லம் பதிப்பித்துள்ளது.தற்பொழுது  85  ஆண்டுகளை  நிறைவுசெய்துள்ள  வீரகேசரி நிருவாகத்தின்    கீழ்   தினக்குரலும்    பயணிக்கிறது.

Mr.A.Sivanesa Selvan

தனபாலசிங்கம்   வீரகேசரி  குழுமத்தின்  மற்றுமொரு  வெளியீடான சமகாலம்   என்ற  அரசியல்  விமர்சன  இதழின்  ஆசிரியராக பணியாற்றுகிறார்.நண்பர்  மல்லிகை  ஜீவாவுக்கு  80  வயது  பிறந்ததும்   அவரை   வாழ்த்தி தினக்குரலில்   விரிவான  ஆசிரியத்தலையங்கம்  எழுதினார்.   இந்த மரபு  தமிழக  பத்திரிகை  உலகில்  இருக்கவில்லை.   அங்கும்  இந்து, தினமணி,   தினகரன்,   தினத்தந்தி,  உட்பட  பல  ஏடுகளும்  கட்சிகள் சார்ந்த   ஏடுகளும்  வெளியாகின்றன.   சிலவேளை கட்சித்தலைவர்களின்   பிறந்ததினத்தை  முன்னிட்டு  அந்த  கட்சி ஏடுகள்    ஆசிரியத்தலையங்கங்கள்  எழுதியிருக்கலாம்  ( உதாரணம்: கருணாநிதியின்   முரசொலி)   ஆனால் , ஏனையதேசிய நாளேடுகளில்   அந்த  மரபு  நான்  அறிந்தவரையில்  இல்லை.

தினகரன்  ஆசிரியராக  இருந்த  (அமரர்)  சிவகுருநாதனும்  அவ்வாறு மல்லிகை   ஜீவாவுக்காக  ஆசிரியத்தலையங்கம்  எழுதியிருக்கிறார்.

நாம்  2010  ஆம்  ஆண்டு  ஜனவரி  மாதம்  3   ஆம்  திகதி  கொழும்பில் சர்வதேச  தமிழ்    எழுத்தாளர்   மாநாடு   தொடர்பான ஆலோசனைக்கூட்டம்    நடத்தியன்றும்   தனபாலசிங்கம்    மாநாட்டை வரவேற்று    ஆசிரியத்தலையங்கம்    எழுதினார்.    பின்னர்  2011  ஜனவரி மாதம்  6   ஆம்  திகதி  மாநாடு  தொடங்கியவேளையிலும்  எழுதி எழுத்தாளர்கள்   அனைவரையும்  ஊக்கப்படுத்தினார்.

தோழர்  சண்முகதாசன்  நினைவாக   சண்   முன்னர் எழுதிவைத்திருந்த   கார்ல் மாக்ஸ்  பற்றிய  ஆக்கங்களையும் தொகுத்து  வெளியிடுவதில்  முன்னின்றார்.   இவ்வாறு  தனபாலசிங்கம்    மேற்கொண்ட   பணிகளை  எழுதிக்கொண்டே இருக்கலாம்.

முன்னர்   வீரகேசரியில்  எம்முடன்  ஒப்புநோக்காளராக  பணியாற்றிய நண்பர்  பிரணதார்த்திஹரன்   பின்னர்  தினக்குரல்  ஆசிரியபீடத்தில் இணைந்து,  சிறிதுகாலத்தில்  செய்தி  ஆசிரியராகவும்  தற்பொழுது ஆசிரியத்தலையங்கங்களும்   எழுதும்  பிரதம  ஆசிரியராகவும்  பணி தொடருகின்றார்.

Samamakalam

இவரைப்போன்றே   எம்முடன்  ஒப்புநோக்காளராக   பணியாற்றிய சிவராஜா   தற்பொழுது   வீரகேசரி  ஆசிரிய  பீடத்தில் பணியாற்றுகிறார்.    முன்னர்  அங்கு  அச்சுக்கோப்பாளராக  இருந்த நண்பர்   நெவில்  அந்தனி  தற்பொழுது  அங்கு  விளையாட்டுத்துறை செய்திகள்   எழுதும்  ஊடகவியலாளராக  அவுஸ்திரேலியா  முதலான நாடுகளுக்கும்   வந்து  விளையாட்டுத்துறை  செய்திகளையும் கட்டுரைகளையும்  எழுதிவருகிறார்.

இந்தத்தகவல்கள்   கூறும்   வலிமையான  செய்தியை   இந்தப்பத்தியை வாசிக்கும்   வாசகர்கள்  புரிந்துகொள்வார்கள்.

ஆற்றலும்   உள்ளார்ந்த  திறமைகளும்  மிக்கவர்கள்  சரியாக  இனம் காணப்பட்டு,  ஆக்கபூர்வமான  திசையில்  அழைத்துச் செல்லப்பட்டால்  அவர்களினால்  நாட்டுக்கும்  சமூகத்திற்கும்தான் நன்மைகள்   அநேகம்.   எனவே  எவரையும்  புறம்ஒதுக்காமல்,  அவரவர்   ஆற்றல்களை  இனம்கண்டு  வளர்த்துவிடவேண்டியது மூத்ததலைமுறையினரின்    தார்மீகக்  கடமையாகும்.

சமூகத்திற்காகப் பேசுவதும்  சமூகத்தை  பேசவைப்பதும்தான் படைப்பாளிகளினதும்  ஊடகவியலாளர்களினதும்  பிரதான  கடமை என்பதையும்    புரிந்துகொண்டு  பணிதொடரும் பொழுது,   தமது பணிகள்  வெற்றுப்புகழாரங்களுக்கானது  அல்ல  என்ற  தெளிவும் உள்ளத்தில்    இருக்கவேண்டும்.

நண்பர்   தனபாலசிங்கத்தைப்போன்று  பல  ஆளுமைகளின்  வாழ்வும் பணிகளும்  இன்றைய  தலைமுறைகளுக்கு  குறிப்பாக ஊடகத்துறைக்கு   வருவதற்கு  ஆர்வம்  காண்பிப்பவர்களுக்கு பாடநூலாகத்திகழும்.   ஏனென்றால்   தனபாலசிங்கம்  போன்றவர்கள் இந்த   ஊடகத்துறையில்  பிரவேசித்த  காலத்தில்  கணினி   இல்லை. மின்னஞ்சல   இல்லை,   கைத்தொலைபேசி,  ஐபேட்,  ஸ்கைப், முகநூல்,   டுவிட்டர்   என்று    எவையும்   இருக்கவில்லை.   கையில் இருந்தது    காகிதமும்  பேனையும்தான்.   ரோய்டரையும்,   பி.டி.ஐ. யையும்  வானொலிகளையும்   தொலைபேசிகளையும்   மாத்திரமே நம்பியிருந்தார்கள்.

இன்றுபோல்     இலகுவான Download Journalism   அன்று இருக்கவில்லை.

எனது   இனிய  நண்பர்  தனபாலசிங்கம்  பல்லாண்டு  வாழவேண்டும் என   வாழ்த்துகின்றேன்.

http://thenee.com/051215/051215-1/051215-2/051215-3/051215-3.html

http://www.thenee.com/061215/061215-1/061215-1.html

Advertisements